وقتی بهانه افرینش خدا بشود عشق ......

این تاریخ بعضی وقت ها بد جور تکرار می شود

این روزها حسش می کنم

دلم می خواهد قصه سه نفر رابگویم

سه  آدمی که عاشق شدند !

بگذار از سیمین شروع کنم

دختری که 30 ساله بود و همچنان با عشق 17  سالگی اش زندگی می کرد

پسری بود که مدام زنگ کی زد و سیمسن بر نمی داشت

می گفت وقتی دوستش ندارم به چه کارم می آید

بعد سیمین به من گفت که تقصیر خودش است

گفت خودم همه چیز را فدای غرورم کردم و چقدر ابله بودم

گفت این روزها گه گاه می روم میبینمش 2تا بچه دارد و ....

قصه بعدی قصه دایی عزیزم است (  اسمش عزیز بود)

این دایی کوچیکه هم درست پارسال وقتی 30 سالش بود جان داد

پای معشوقش !

نمی دانم از کی بوده اما از وقتی من یادم است حکاکی لغت عشق بر دست راستش درست زیر شصت  و اسم معشوقش_ اعظم را می گویم _ روی تیری که از قلبی می گذشت روی بازویش را یادم می اید

او جان داد به پای کسی که دوستش داشت

و آخرین نفر دوست پدرم که عموم می خوانمش

او هم جوان بود و عاشق شد

از آن عشق های معرکه

از آنها که می افتد در بستر بیماری

و شاهدان گفته اند تا صدای معشوقه را نشنیده که به نام میخواندش چشمهایش باز نشده !

مادر معشوقه خانم مخالف بوده و نگذاشته این دو بهم برسند

و این میان دوست معشوقه که از قضا عاشق عمو جان بوده هی نامه می نوشته برای عمو جان

عمو جان بعد از شوهر کردن فاطمه ، دوست معشوقه را  به شرطی که در عقد نامه شان هست عقد می کند و اما شرط:

هر زمان فاطمه برگشت من تورا طلاق می دهم و با او زندگی خواهم کرد و دوست فاطمه هم می پذیرد !

این ها قصه های همین روزهاست

دایی که همین پارسال دیگر طاقتش طاق شد

سیمین که هنوز دلخوش به دیدار های گه گاه است

و حسین  که هنوز برای او شعر می گوید......

اینها را من الگو کرده بودم

حالا به نظرت جایی برای فراموش شدن داری؟

زیاد یادم نیست چیزی را از بنده های خدا طلب کرده باشم

مثل تو

مثل تویی که هی از خدا می خواستمت

انقدر این در و آن در زدیم که نگو اما گویا تو راضی نبودی خب!

می دانی

همه دلخوشی و افتخارم این است که آنچه دوست داشتم اتفاق افتاد

من تا همین حال هم مثل روز اول عاشقت بودم و هستم

همیشه همان دلهره ناب در وجودم بوده و هست

و همیشه دلتنگی برایت دیوانه ام می کرده و می کند

از روی عشم همان جند بار که سرم فریاد می کشیدی هیچ نگفتم و ساکت نگاهت کردم تو به من گفتی خودت را به مظلومیت نزن اما قصه مظلوم بودن نبود که ....

به من گفتی ساده

راست گفتی گمانم .....

می دانم همه چیز درست نمی شود اما بگذار توی این حرفهای آخر یک جیزهایی که در دلم مانده را بگویم خب!

بارها انتظار تو  را شبها که برمیگردی خانه در ذهنم گذرانده بدم

لذت باز کردن در روی تو و گرفتن کیفت از دستت

دادن حوله به دستهای خیست که صورتت را می شستی

و غذا پختن و کشیدن توی بشقاب برایت

برایت می وه پوست میگرفتم و تو سرت را روی پاهای من می گذاشتی  و من با موهایت بازی می کردم

و بعد با تو تعریف می کردی یا من

مهم نبود کجای دنیا باشیم مهم تو بودی که با من باشی و دنیا بشود همان بهشت که تو می گفتی

یادت هست بهشت را؟

صبح ها برایت صبحانه آماده  کردن و راهی کردنت

برایت دم در دعا کردن که به سلامت خدا به همراهت

و هر روز صدقه انداختن های من  که خدا مواظبش باش

تمام این مدت نمی گویم هر روز اما خیلی روزها طبق آنچه یادم دادند برایت صدقه می انداختم

خودم را یادم می رفت از بس به تو فکر می کردم

و از بس تو با من بودی

همیشه دلم خوشبختی ات را می خواست و اینکه بخندی

دلم برای خنده هایت ضعف می کرد

همیشه دلم می خواست به روزهایی فکر کنم که با تو من آرامم

به آن شبها که میان دستهای تو آنقدر پرسه می زدم تا خوابم بگیرد

شبهای که من از نگرانی تو هزار بار با پرش پایم از خواب نمی پریدم

همان شبها که  بهشت میشد

خب چه کنم مگر دست من بود که دوستت نداشته باشم ؟

بعضی چیزها را که حرف زدن درست نمی کند که

بعضی چیزها وقتی رسوب کند دیگر با قوی ترین اسید ها هم پاک نمی شود

مگر می شود برج میلاد را با بیل و کلنگ افتاد به جانش و خرابش کرد؟

اوووووه می دانی چقدر طول می کشد

بغضی چیزها را ویران کردن زلزله لازم است

مثل زلزله روز قیامت !

می دانی

می فهمم که با بعضی چیزها نمی شود جنگید

اما می شود تلاش کرد

می شود آدم سعی اش را بکند بعد آخر قضیه اگر نشد هم خیالش راحت باشد که دیگر کاری از دستش بر نمیامد

از همان اول ها که عشق را شناختم به آدم و حوا فکر کردم که 40 سال در زمین پی هم گشتنتد

کاش تو هم مثل پدرمان  بودی

من که 40 سال سهل است

4000 سال هم می گشتم پی ات

می دانی این روزها هی بعضی چیزها می آید توی ذهنم و دست خودم نیست

بعضی روزها را با تاریخشان یادم هست و بعشی ها را فقط مو به مو از برم

مثلا تو بگو مگر 17 خرداد از یادم می رود؟

یا 12 اسفند؟

مگر می شود من تولد معشوقم را فراموش کنم ؟

می شود؟

گیریم که تو هیچ وقت یادت نماند 2 مهر کی هست !

این روزها هی بعضی چیزها برایم تکرار می شود با همان لحن صدای تو

راستش بعضی چیزها خیلی ناراحتم می کند

بعضی چیزها که هیچ وقت از دلم در نیامد و هیچ وقت هم به تو نگفتم

این چیزها که می آید دلگیر میشوم

صدای شکستن می شنوم

اما فکر نکنی لبم باز می شود به نفرین و اینها

اما گاهی شکایت میکنم

اما نه به تو ها به خدا !

یکی از دعاهی همیشگی ام میدانی چه بود جانی؟

زود تر از تو رفتنی باشم

بعضی وقتها دلم می خواهد بر گردم به قبل و زمان را یک جاهایی نگه دارم

و سیر نگاهت کنم

کاش می شد !

می دانی عطر بعضی چیزها یا بعضی مزه ها هیچ وقت از آدم دور نمیشود

مثل بوی تنت یا مزه بوسه هایت

قشنگی بعضی چیزها فقط به این است که یکی باشد و یکی بماند

مثل خدا

اگر 2 تا شود به هیچ دردی نمی خورد

مثل معشوق که نباید 2 تا شود

یعنی نمی شود

که دو تا بشود

این روزها دغدغه دیگری هم دارم

اینکه تو خوشبخت می شوی

نمی دانم چرا اما همش حس می کنم بک جای کار دارد می لنگد

تورا به روح پدر بزرگت دلت راضی است؟

یادم است آن وقتها که هی منتظرت بودم به دلم می افتاد که تو کی ها هستی و کی ها نیستی

نود درصدش درست بود

نمی دانم شاید این بار هم به دلم درست افتاده !

ببین من این روزها تنها تر شده ام

این روزها هی اشکهایم بی امان می شود

مجالم نمی دهد

دست خودم نیست خب

می دانی این تاریخ باز هم دارد تکرار می شود

درست ایستاده ایم همان جا که 17 دی 85 ایستادیم

آن شب مرا فدای غرورت کردی

این بار فدای .....

 نمی دانم شاید .......

نمی دانم باز هم خواهم نوشت یا نه

وقتی بهانه نوشته هایم نیست

تو بگو ! انصاف داشته باش نوشتنم برای چیست؟

 مگر آن یکی وبلاگ یادت نیست که با رفتنت حذف شد؟

کاش می فهمیدی و میدانستی که این عشق قصه نبود

حقیقتی بود که من برای اینکه مثل سیمین روزی غصه مغرور بودنم را نخورم غرورم را به خاطرش دادم

حقیقتی بود که جسمم روحم احساسام و فکرم را از من گرفت و به تو داد

نمی دانم انتهایش چه می شود

اما من هنوزم به خدای خودم ایمان دارم

و اگر دستورش صبر باشد

هر چند که این روزها حس یعقوب را دارم وقتی یوسفش نبود

اما به انتظار بوی پیراهنت می مانم

 فعلا این را قسمت یک درددل هایم بدان

شاید چند قسمتی شود